آرزوی یک لحظه اشک زیر قبه: دلنوشته عاشقانه برای کربلا:
جالب است بدانید گنبد طلایی حرم امام حسین در سال ۱۳۰۰ هجری قمری به دستور ناصرالدین شاه طلاکاری شد و ارتفاع آن ۳۷ متر است. اما از نظر علمی، اشک ریختن در اماکن مقدس فقط واکنش احساسی نیست: مطالعات نشان میدهد گریه در چنین فضاهایی سطح کورتیزول را کاهش داده و اکسیتوسین ترشح میکند، یعنی همزمان استرس را میکاهد و احساس پیوند ایجاد میکند. به همین دلیل است که زائران یک «اوج عاطفی» را تجربه میکنند که در هیچ جای دیگر مانند آن نیست. پس این آرزو، یک نیاز عمیق عصبشیمیایی برای ترمیم روان است.
راهکار:
این حسرت عمیق، در واقع نوستالژی یک مکان مقدس است که روانشناسان آن را «دلبستگی به مکان» مینامند. اشک در این فضا فقط غم نیست، نوعی تخلیهٔ هیجانی جمعی و قدرتمند است که مغز را آرام میکند. شاید این آرزو، بیش از خود زیارت، نیاز به آن حس تعلق معنوی را فریاد میزند.