نکات نگارشی فارسی

فرق امسال و امسالم: ظرافتی که حسرت کربلا را عمیق‌تر می‌کند:

این «م» کوچک در «امسالم» یک بمب اطلاعاتی زبانی است. این «م» در اصل بقایای واژهٔ «هم» است و جمله را از یک گزارش خنثی به تکرار حسرت تبدیل می‌کند. در زبانشناسی به این پدیده «افزودهٔ تلویحی» می‌گویند: یک واج که بارِ معناییِ «باز هم» را یکتنه حمل می‌کند. مغز ما این «م» را نه فقط نشانهٔ مالکیت، که نشانهٔ چرخهٔ ناامیدی می‌خواند. به همین دلیل جملهٔ دوم ضربهٔ عاطفی سنگین‌تری دارد—انگار تقدیر هر سال بازنویسی می‌شود. آیا در گویش خود نمونه‌ای از این فشردگیِ درد در یک حرف سراغ دارید؟

راهکار:

این تفاوت کوچک، درواقع نشان می‌دهد که تو هر سال با قلبی پرامید به کربلا فکر می‌کنی، نه با حسرتی خالی. «امسالم» را بگو، چون هر سال ماجرا از نو زنده است و اشتیاقت تکرار می‌شود، نه محرومیتت.