وقتی دلت میگیرد با دیوار حرف بزن نه آدمها:
در مهندسی نرمافزار روشی هست به اسم «اشکالزدایی اردک پلاستیکی»؛ وقتی گیر میکنی، مشکل را برای یک اردک پلاستیکی توضیح میدهی و ناگهان خودت راه حل را میبینی. حرف زدن با دیوار هم نسخه احساسی همین پدیده است: مغز با شنیدن صدای خودش، الگوهای پنهان را کشف میکند. جالب اینجاست که دیوارهای قدیمی قلعههای ایرانی را طوری میساختند که پژواک صدا بزرگتر برگردد؛ انگار ناخودآگاه میدانستند آدم گاهی فقط به انعکاس خودش نیاز دارد، نه پاسخ دیگری.
راهکار:
این جمله بازتابی از تکنیک روانشناختی «برونریزی کلامی» است؛ حرف زدن با اشیاء بیجان دقیقاً همان کاری را میکند که نوشتن خاطرات روزانه؛ ذهن را از بار هیجانی خالی میکند بیخطر قضاوت. دفعه بعد، تصور کن دیوار تنها کسی است که بدون قطع کردن، کامل گوش میدهد.