غروب و آدمهای دستنیافتنی: رمز زیبایی گذرا:
از نظر روانشناسی، مغز برای پاداشهای متناوب و پیشبینینشده بیشترین دوپامین را ترشح میکند؛ این همان «اثر کمیابی» است. غروب هم هر شب فقط چند دقیقه است و همین کمیابی، رنگهایش را باشکوه میکند. جالبتر اینکه رنگهای سرخ و نارنجی غروب نتیجهٔ پراکندگی ریلی هستند: جو آبی را پراکنده میکند و نور قرمز که فرار میکند، باقی میماند. زیبایی غروب، فیزیک گریز نور است. اگر آدمهای دستنیافتنی همیشه در دسترس بودند، باز هم اینقدر جذاب میماندند؟
راهکار:
زیبایی غروب در گذرا بودنش است؛ اگر غروب ماندگار میشد، عادی و از چشم میافتاد. شاید دستنیافتنی بودن بعضی آدمها هم حکمتی مشابه دارد: از آنها در برابر روزمرگی و تکرار محافظت میکند. جذابیت در همین فاصله و نرسیدن زنده میماند.