دلتنگی در دنیای موازی: از این پهلو به آن پهلو بچرخ:
در تعبیر دنیاهای چندگانهٔ اورت، هر وضعیت کوانتومی منشعب میشود. یعنی بینهایت نسخه از تو و او وجود دارد. در برخی شاخهها، تو اصلاً دلتنگ نشدی. در برخی دیگر، با یک چرخش ساده همآغوش هستید. این دلتنگی شاید فقط «نویز» میان دو جهان باشد که ناگهان با یک تغییر وضعیت خواب، «ناظر» را به شاخهای دیگر میبرد. پرسش اینجاست: آیا آگاهی ما میتواند میان شاخهها جابهجا شود یا این حسرت همیشگی باقی میماند؟
راهکار:
در تفسیر دنیاهای موازی کوانتومی، هر انتخاب و هر حالت ممکن به صورت همزمان در شاخههایی جداگانه وجود دارد. این یعنی دقیقاً در همین لحظه، در یکی از آن دنیاها، فقط کافی است به پهلوی دیگر بچرخی و او را ببینی. فیزیک میگوید دلتنگیات شاید فقط یک «فاصلهٔ شاخهای» کوتاه باشد.