شوق سخن همان میل دیدار است:
در علوم اعصاب، منطقهی بروکا که مسئول تولید گفتار است، مستقیماً به قشر بینایی و ناحیهی تشخیص چهره متصل میشود. مغز ما هنگام سخن گفتن، ناخودآگاه تصویر مخاطب را بازسازی میکند. مطالعات fMRI نشان میدهند که حتی فکر کردن به صدای یک عزیز، ناحیهی دوکشکل (FFA) را فعال میکند؛ انگار که واقعاً او را میبینیم. شاید شوق سخن، پیشنمایش یک دیدار عصبی است. حالا سؤال اینجاست: اگر گفتار فقط پلی به دیدار است، سکوت طولانی چه تصویری در مغز میسازد؟
راهکار:
وقتی حرف میزنیم، درواقع داریم با کلمات، چهرهی مخاطب را در ذهنمان نقاشی میکنیم؛ گفتگو نوعی بازآفرینی نگاه است، نه فقط انتقال صدا.