دلسوزی برای خود؛ بدترین تله احساسی:
درست است که لحظات دلتنگی برای خودمان پیش میآید، اما دلسوزی بیاندازه برای خود میتواند ما را در تلهای از غم و انفعال گرفتار کند. از دیدگاه روانشناسی، این حس با «همدلی با خود» که رویکردی سازندهتر است، تفاوت دارد. همدلی با خود به ما اجازه میدهد رنجهایمان را بدون قضاوت بپذیریم و با مهربانی به خودمان نگاه کنیم، نه اینکه در باتلاق «ای کاشها» غرق شویم. این تمایز، کلید رهایی و پیشرفت است.
راهکار:
برای خروج از دلسوزی برای خود، با پذیرش واقعیتهای موجود شروع کنید و به جای سرزنش، با خودتان مهربان باشید. تمرین «ذهنآگاهی» (Mindfulness) میتواند به شما کمک کند احساسات را بدون غرق شدن در آنها مشاهده کنید و به آرامی از این حالت خارج شوید. درک کنید که این یک سفر است نه یک مقصد.