زودرنجی در رابطه؛ چرا از عزیزان بیشتر می‌رنجیم؟:
مغز، طردشدن از سوی عزیزان را شبیه درد فیزیکی پردازش می‌کند: قشر کمربندی قدامی و اینسولا در رد اجتماعی فعال می‌شوند. نظریه دلبستگی می‌گوید هرچه پیوند نزدیک‌تر، انتظار پاسخ‌دهی بالاتر؛ پس شکست انتظار، خطای پیش‌بینی بزرگ‌تری می‌سازد. رنج از عزیزان نشانه ضعف نیست، هزینه گروگان‌گرفتن احساسی است. آیا عشق بدون آسیب‌پذیری ممکن است؟
راهکار:
رنجیدن از عزیزان همیشه نشانه زودرنجی نیست؛ نشانه این است که آن‌ها به کلیدهای احساسی ما دسترسی دارند. اما وقتی این رنجش از ترس طردشدن یا انتظار جبران بی‌پایان بیاید، رابطه را فرسوده می‌کند. مرز باریکی بین «حساس بودن» و «نیاز به امنیت» وجود دارد؛ در این فضاست که سکوت یا گفت‌وگوی صریح، مسیر رابطه را عوض می‌کند.