چرا پناه بردن به دیگران بیپناهترت میکند؟:
پارادوکس جالبی در این جمله نهفته: هرچه بیشتر به دیگران برای امنیت تکیه کنی، وابستگیات بیشتر میشود و در نهایت اگر آن شخص برود، زمین میخوری. این شبیه «نظریه دلبستگی» جان بالبی است که میگوید دلبستگی ایمن از استقلال تغذیه میکند، نه از چسبیدن. جالب اینجاست که در طبیعت، بعضی پرندگان آشیانه را روی شاخههای محکم میسازند، نه روی شاخههای دیگر پرندگان. آیا واقعاً باید از همه پناهها فرار کرد یا فقط از آنهایی که سستاند؟
راهکار:
این جمله بهجای هشدار مستقیم، میتواند اشاره به «وابستگی ناسالم» داشته باشد. روانشناسی میگوید پناه بردن موقت به دیگران طبیعی است، اما شرط بقا، ساختن «پناهگاه درونی» است. پیشنهاد: بهجای قطع کامل اعتماد، یاد بگیرید مرزهای سالم بگذارید و به خودتان تکیه کنید.