برو آنجا که منتظرت هستند

جایی برای رفتن ندارم؟ نگاهی به شعر اخوان ثالث:

در روان‌شناسی اجتماعی، احساس بی‌جایی همان «آنومی» دورکیم است؛ وضعیتی که پیوند فرد با جامعه قطع می‌شود و آدم در میان جمع هم تنهاست. پژوهش‌ها نشان می‌دهد مغز انسان «طرد اجتماعی» را مثل درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ یعنی بی‌پناهی فقط استعاره نیست، یک سیگنال درد واقعی است. اگر درد طرد شدن با درد جسمی یکی است، چرا برای درمانش نسخه نمی‌پیچیم؟

راهکار:

شاید اخوان ثالث داشت به یک حقیقت تلخ اشاره می‌کرد: «منتظر» فقط یک مکان نیست؛ یک رابطه است. جایی که برای رفتن نداری، شاید همان جایی است که هنوز با خودت نسبتی نساخته‌ای.