بی‌کسی و تنهایی

شعر دلتنگی: اگر بدانی وقتی نیستی چقدر بیهوده‌ام:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز ما در غیاب عزیز، همان نواحی مرتبط با درد فیزیکی را فعال می‌کند – یعنی دلتنگی واقعاً درد دارد. این واکنش بقای تکاملی است تا از جدایی دوری کنیم. اما نکتهٔ جالب: همین مکانیسم باعث می‌شود خاطرات تحریف شوند و فرد غایب را کامل‌تر از آنچه هست ببینیم. سوال برای تاوی‌ها: آیا تا به حال بعد از بازگشت کسی، متوجه اغراق در خیال‌پردازی‌هایتان شدید؟

راهکار:

این متن بیانگر عمق وابستگی عاطفی است. اگر می‌خواهی از این حس فراتر بروی، می‌توانی آن را به جای شعر، به یک نامهٔ نانوشته تبدیل کنی و بعداً بسوزانی. رها شدن از تصویر ذهنی طرف مقابل گاهی سخت‌تر از جدایی فیزیکی است.