غرق شدن در یک جرعه دلتنگی؛ انسان در اقیانوس زنده می‌ماند:
مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهند مدارهای مغزیِ پردازش درد فیزیکی و درد عاطفی تا حد زیادی هم‌پوشانی دارند؛ به همین دلیل دلتنگی می‌تواند ضربان قلب را بالا ببرد، اشتها را کم کند و حتی سیستم ایمنی را تضعیف کند. جالب‌تر این که انسان می‌تواند در شرایط سخت بیرونی با ترشح آدرنالین مقاومت کند، اما هیچ هورمونی برای خنثی‌کردن یک خاطرهٔ کوچک وجود ندارد. شما کدام خاطرهٔ کوچک را از کل اقیانوس سنگین‌تر یافته‌اید؟
راهکار:
از منظر روانشناسی، این تصویر به «قانون شدت هیجانی» نزدیک است: یک محرک کوچک می‌تواند واکنشی بزرگ ایجاد کند اگر به حافظهٔ عاطفی یا نیازِ برآورده‌نشده گره بخورد. اقیانوس یک تهدید بیرونی است، ولی دلتنگی یک فضای درونی است که مرز ندارد؛ به همین دلیل گاهی یک جرعه از آن از کل اقیانوس سنگین‌تر می‌شود.