دلتنگی و گردنبند؛ پیام به عشق قدیمی:
در روانشناسی، اشیاء یادگاری مثل گردنبند به «حافظه تجسمی» متصل‌اند و هر بار دیدنشان همان مسیرهای عصبی عشق اولیه را فعال می‌کند؛ مثل هایپوکامپ که خاطره را با بو و لمس قفل می‌کند. پژوهش‌ها نشان داده بو و لمس یادگاری‌ها می‌توانند وابستگی را تا ۴۰٪ پررنگ‌تر از عکس‌ها یادآوری کنند. آیا گردنبندها هم می‌توانند تصمیم‌های عقلانی را گروگان بگیرند؟
راهکار:
گردنبند فقط یک شیء نیست؛ یک «متن» است که هر بار آن را می‌خوانی، فصل تازه‌ای از خودت را می‌نویسی. اگر هنوز داری‌اش، شاید نه به معنی برگشتن، بلکه به معنی این باشد که بخشی از تو هنوز در آن رابطه نفس می‌کشد. می‌توانی جمله را این‌طور ادامه بدهی: «بگو هنوزم داری گردنبندو... و من هنوز دارم خودم را.»