بازیافت نکردن آدمها؛ مرز شخصی یا غرور؟:
تحقیقات نوروساینس نشون میده هنگام فکر کردن به بازگشت به یک رابطهٔ قبلی، همان نواحی مغزی فعال میشوند که در اعتیاد فعالند؛ قشر پیشپیشانی برای مقاومت باید بیشتر کار کنه. این تصمیم برای «نرفتن به عقب» در واقع یک پیروزی شناختی ست. آیا تا به حال شده به خاطر ترس از تنهایی، این تصمیم رو نقض کنید؟
راهکار:
این نگاه رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: بعضی آدمها مثل زبالههای بازیافتی هستند که میتونن تبدیل به چیز جدیدی بشن؛ اما تصمیم با توئه که آیا ارزش دوباره دارن یا نه. گاهی مرزهای سخت، نشانهٔ رشد نیست، بلکه ترس از تکرار گذشته است.