بی ثباتی زندگی

بی‌ثباتی زندگی و شعر تکان‌دهنده شاملو:

جالب است که مفهومی که شاملو از آن می‌گوید با قانون دوم ترمودینامیک هم‌راستاست: جهان به‌سوی بی‌نظمی و مرگ حرارتی پیش می‌رود. همه چیز از ستاره‌ها تا احساسات، محکوم به سرد شدن هستند. فیزیکدانی به نام کلازیوس در قرن نوزدهم همین را کشف کرد: 'آنتروپی' یعنی هرگز بازگشتی نیست. اما نکته عجیب این است که زندگی با این وجود، نظم موقتی می‌سازد. چرا این تناقض را دوست داریم؟

راهکار:

ناپایداری تنها به معنای از دست رفتن نیست؛ یعنی همین که غم ماندگار نیست هم بخشی از بازی است. کوره‌ها سرد می‌شوند، اما آتشی تازه می‌تواند از خاکستر برخیزد، اگر بخواهیم.

خاطره نساز در جایی که نمی‌مانی:

بی ثباتی زندگی و بهانه ای برای گفتن دوستت دارم:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد در شرایط ابهام و بلاتکلیفی، مغز سطح دوپامین را بالا می‌برد؛ همان نوروترنسمیتری که در عشق پرشور درگیر است. یعنی بین «بی‌ثباتی» و «عشق» یک اشتراک عصبی وجود دارد. شاید به همین دلیل است که در سرزمینی که فردایش نامعلوم است، گفتن «دوستت دارم» شدیدترین سیگنال بقای انسانی است.

راهکار:

بی‌ثباتی را نه تهدید، که پس‌زمینه‌ای ببین که به جمله‌ی «دوستت دارم» عمق می‌دهد؛ اگر همه‌چیز ماندگار بود، عشق تبدیل به عادت می‌شد. این متن دقیقاً به ما یادآوری می‌کند که قدر همین لحظه را بدانیم؛ این هوشمندانه‌ترین شکل عشق ورزیدن است.

زندگی دو روزه و قمار:

باد آورده را هم باد برد؛ درس ناپایداری ثروت:

در زیست‌شناسی پدیده‌ای داریم به نام «Anemochory» یا پراکنش بذور با باد. جالب اینکه بذرهایی که با باد سفر می‌کنند، شانس زنده‌ماندن بسیار کمی دارند چون برخلاف بذرهای مدفون در خاک یا عبورکرده از دستگاه گوارش حیوانات، مستقیماً در معرض خشکی و اشعه UV قرار می‌گیرند. باد گسترهٔ پخش را زیاد می‌کند ولی احتمال بقا را خرد می‌کند؛ مصداق علمی و بی‌رحمانهٔ «باد آورده را باد برد».

راهکار:

این ضرب‌المثل را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: باد فقط دارایی ناپایدار را نمی‌برد، بلکه همزمان گرد و غبار و کهنگی را هم می‌شوید تا فضا برای بذرهای تازه باز شود. شکستِ بادآورده، درواقع یک ریست طبیعی برای شروع دوباره است.