شعری از تنهایی و همیشهدلی غم:
تحقیقات نوروساینس نشان میدهد غم و شادی هر دو از یک ناحیه از مغز (قشر کمربندی قدامی) عبور میکنند، اما غم نوری از ماده خاکستری را بیشتر فعال میکند که با خوداندیشی و خاطره هماهنگ است. انگار غم، عمقبینتر از شادی است. میدانستید در برخی فرهنگهای باستانی، غم را نشانهٔ خرد میدانستند نه ضعف؟ آیا واقعاً شادی با دل ما ناآشناست یا ما فقط یاد نگرفتهایم در عمقش زندگی کنیم؟
راهکار:
این بیتها انگار از ذهن کسی بیرون آمده که غم را تنها همنشین وفادار میبیند. اما جالب اینجاست که نورونهای مغز در تجربه غم عمیق، همان مسیرهای شفقت و همدلی را فعال میکنند. شاید غم نه دشمن، که قابلیت مغز برای عمیقتر دیدن باشد. اگر این شعر را نوشتهاید، میتوانید با یک بیت تازه آن را گسترش دهید: «مگر با غم دل ما را سرشتند؟ / ولی شاید همین غم، رنگ شادیست. » (تغییر زاویه دید به جای نصیحت)