قدر آینه بدانیم پیش از شکستن:
یک حقیقت روانشناختی: مغز ما برای بقا طوری طراحی شده که تهدیدها را بزرگتر از دستاوردها ببیند. به همین دلیل «نبودن» یک نفر بیشتر از «بودن»ش برایمان وزن دارد. این پدیده «سوگیری زیانگریزی» نام دارد: درد از دست دادن دو برابر لذت به دست آوردن است. پرسش برای شما: آیا تا به حال برای کسی که هنوز هست، مراسمِ «قدرشناسیِ ناگهانی» برگزار کردهاید؟
راهکار:
این شعر بازتابی از سوگیریِ «نادیدهانگاریِ ارزشِ حاضر» است: ذهن ما چیزهایی را که در دسترساند کماهمیت میداند و فقط پس از فقدان «ارزش» را حس میکند. پیشنهاد ذهنی: هر روز یک لحظه برای «آینهای که هنوز نشکسته» شکرگزاری کن؛ این کار مدارهای عصبیِ قدردانی را تقویت میکند.