اینترنت ملی

شوخی با نداشتن نوتیف و نت ملی:

آیا می‌دانستید کمبود نوتیفیکیشن دقیقاً همان مسیرهای عصبی انزوا را فعال می‌کند؟ مغز انسان برای دریافت بازخورد اجتماعی طراحی شده و نبود آن حس طرد شدن را شبیه‌سازی می‌کند، حتی اگر شوخی باشد. تحقیقات نشون داده که همین پالس‌های کوچک تلفن، دوپامین را مثل قمار بالا می‌برند. شما این سکوت رو چطور مدیریت می‌کنید؟

اینترنت ایران: شکنجه‌ای مدرن که باید در تاریخ ثبت شود:

در روانشناسی، «تقویت متناوب» (اتصال گاه‌به‌گاه اینترنت) قویترین روش شرطی‌سازی و ایجاد اضطراب است. در شکنجه‌ی کلاسیک «قطره آب چینی»، غیرقابل‌پیش‌بینی بودن شکنجه، روان را فرو می‌ریزد. اینترنت ما دقیقاً همان اثر را دارد: اتصال هر لحظه ممکن است قطع شود. کدام بدتر است: قطع کامل یا وصل شدن غیرقابل‌پیش‌بینی؟

راهکار:

شکنجه واقعی فقط کندی نیست؛ مثل عذاب تانتالوس در اسطوره‌های یونان، نزدیک شدن دائم به آب و نرسیدن به آن است. اینترنت ایران با اتصال‌های ناپایدار و فیلترینگ هوشمند، ما را در آستانه‌ی رفع تشنگی نگه می‌دارد و هرگز سیراب نمی‌کند.

زندگی مثل اینترنت ملی و پولدارها:

نوتیف ندارم؛ انگار هنوز روی اینترنت ملی‌ام:

نوتیف‌ها پاداش متغیرند: مغز پیش از دیدن پیام، دوپامین ترشح می‌کند، شبیه اسلات. نبودشان سکوت ارتباطی نیست؛ خاموشی موقت سیستم پاداش است. در اینترنت ملی، این خاموشی دوچندان می‌شود چون مسیرهای ارتباطی از بیرون قطع‌اند، نه اینکه کسی به تو فکر نمی‌کند. چقدر از حس تنهایی، اعتیاد به نوتیف است؟

راهکار:

این حس بیشتر شبیه قطع شدن مسیرهاست تا بی‌اهمیت شدنت. وقتی زیرساخت ارتباط میلنگد، سکوت را به حساب خودت نگذار؛ نوتیف‌ها گاهی قربانی فیلتر و الگوریتم‌اند، نه قضاوت آدم‌ها.