اینترنت ایران: شکنجهای مدرن که باید در تاریخ ثبت شود:
در روانشناسی، «تقویت متناوب» (اتصال گاهبهگاه اینترنت) قویترین روش شرطیسازی و ایجاد اضطراب است. در شکنجهی کلاسیک «قطره آب چینی»، غیرقابلپیشبینی بودن شکنجه، روان را فرو میریزد. اینترنت ما دقیقاً همان اثر را دارد: اتصال هر لحظه ممکن است قطع شود. کدام بدتر است: قطع کامل یا وصل شدن غیرقابلپیشبینی؟
راهکار:
شکنجه واقعی فقط کندی نیست؛ مثل عذاب تانتالوس در اسطورههای یونان، نزدیک شدن دائم به آب و نرسیدن به آن است. اینترنت ایران با اتصالهای ناپایدار و فیلترینگ هوشمند، ما را در آستانهی رفع تشنگی نگه میدارد و هرگز سیراب نمیکند.