ادعای وفاداری

تعداد اکس زیاد ولی حرف از وفاداری!:

در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» می‌گن: وقتی رفتار با باور اعلام‌شده در تضاد باشه، ذهن ناخودآگاه شروع به توجیه می‌کنه. پژوهش‌ها روی «دلبستگی اجتنابی» نشون میده بعضی‌ها رابطه‌های پرشمار رو به چشم استقلال می‌بینن و واقعاً خودشون رو وفادار می‌دونن، چون وفاداری رو فقط به «حال» ربط می‌دن نه «سابقه». آیا این توجیه ناخودآگاه، خیانت به خودِ واقعی نیست؟

راهکار:

می‌شه از این زاویه هم دید: شاید تعداد اکس‌ها نشونه ظرفیت بالای تجربه‌گرایی باشه، نه ظرفیت پایین وفاداری؛ مشکل خودشیرینی موقع دفاع از خودشه نه تعداد قبلی‌ها. دفعه بعد به جای شمردن، بپرس: «الان سر جاشه؟»

ادعای وفاداری با تیم فوتبال عشاق:

یک حقیقت جالب: در روان‌شناسی شناختی، پدیده‌ای به نام «ناهماهنگی شناختی» باعث می‌شه انسان وقتی رفتاری متناقض با باورهاش داره، ناخودآگاه باور رو تغییر بده تا احساس راحتی کنه. یعنی احتمالاً این شخص واقعاً خودش رو وفادار می‌دونه چون تعریف خودش از وفاداری با تعریف شما فرق داره. سؤال: آیا وفاداری یک مفهوم مطلق است یا هرکس تعریف خودش را دارد؟

راهکار:

این بیت‌ال goftار رو از زاویه‌ای دیگه ببین: شاید طرف خودش هم صادقانه احساس وفاداری می‌کنه، چون مغز انسان برای کاهش ناهماهنگی شناختی، رفتار چندهمسری رو با «وفاداری به همه» توجیه می‌کنه. روان‌شناس‌ها به این می‌گن «خودفریبی حفاظتی».

نقاب آدم‌ها: ظاهر خوب و باطن پلید: