تعداد اکس زیاد ولی حرف از وفاداری!:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگن: وقتی رفتار با باور اعلامشده در تضاد باشه، ذهن ناخودآگاه شروع به توجیه میکنه. پژوهشها روی «دلبستگی اجتنابی» نشون میده بعضیها رابطههای پرشمار رو به چشم استقلال میبینن و واقعاً خودشون رو وفادار میدونن، چون وفاداری رو فقط به «حال» ربط میدن نه «سابقه». آیا این توجیه ناخودآگاه، خیانت به خودِ واقعی نیست؟
راهکار:
میشه از این زاویه هم دید: شاید تعداد اکسها نشونه ظرفیت بالای تجربهگرایی باشه، نه ظرفیت پایین وفاداری؛ مشکل خودشیرینی موقع دفاع از خودشه نه تعداد قبلیها. دفعه بعد به جای شمردن، بپرس: «الان سر جاشه؟»