تناقض وفاداری و تعداد رابطههای قبلی:
تحقیقات روانشناسی نشون داده که هرچه تعداد شرکای قبلی بیشتر باشه، احتمال تکرار الگوی بیثباتی افزایش پیدا میکنه. جالب اینجاست که مغز انسان برای کاهش ناهماهنگی شناختی، رفتار گذشته رو 'موقت' یا 'بیاهمیت' تفسیر میکنه. دقیقاً مثل کسی که ۱۰۰ بار دریبل زده و بعد ادعا میکنه فقط یه گل زده!
راهکار:
این پارادوکس رو میشه با مفهوم 'ناهماهنگی شناختی' توضیح داد: آدمها برای حفظ تصویر خوب از خود، رفتار متضادشون رو توجیه میکنن. مثلاً میگن 'قبلیها جدی نبودن، ولی این یکی واقعیه'. سوال اینه: آیا تعداد تجربیات عاطفی واقعاً با وفاداری تضاد داره یا فقط یه بهانهست؟