بیآزارترین آدم، بزرگترین آزارگر خود:
در روانتحلیلگری به این پدیده «پرخاشگری درونریز» میگویند: خشمی که به جای بیرون، متوجه خود میشود و زمینهساز افسردگی و خودتخریبی خاموش است. جالب اینکه پژوهشها نشان میدهند افرادی که از ابراز خشم سالم ناتوانند، در سیستم عصبی خودسامان (سمپاتیک) سطح کورتیزول بالاتری دارند و به مرور، بدنشان زیر بار التهاب مزمن فرسوده میشود. صلح با دیگران اگر به قیمت جنگ با خود تمام شود، یک آتشبس ناپایدار است.
راهکار:
گاهی مهربانی افراطی با دیگران، خشمی فروخورده است که در را به روی خودمان باز میکند. این جمله بازتاب «پرخاشگری معطوف به خود» است؛ خشمی که به دلیل ترس از طرد شدن، هرگز بیرون نریخته و درون را میجود. جالب اینجاست که آدمهای بیآزار اغلب عمیقترین زخمها را بر روح خود وارد میکنند.