کینه و نمک زخم: آتشی که به خودت نزدیک‌تر است:
در علوم اعصاب، نگه‌داشتن کینه همان ناحیه از مغز (insular cortex) را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کند. یعنی ذهنت هر بار که کینه را مرور می‌کند، به معنای واقعی به خودت آزار می‌دهد. نکته جالب‌تر: در قرآن (ق 50:16) آمده «ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم» اما اینجا کینه را جایگزین آن حضور کرده‌ای. آیا این انتخاب آگاهانه یعنی کینه جای خدا را گرفته؟
راهکار:
این متن تصویری قدرتمند از کینه‌ای می‌سازد که به‌جای هدف به خود فرد آسیب می‌زند. یک نگاه دیگر: اگر «نمک» را نماد خودآزاری بدانیم، سؤال این است که چطور می‌توان آن نمک را به داروی التیام تبدیل کرد؟ شاید اولین قدم فهمیدن این باشد که کینه نوعی زخم باز است که مدام تحریکش می‌کنیم.