وقتی آخرین پناه هم مثل بقیه رفتار میکنه:
تحقیقات روانشناسی نشان داده که «آخرین پناه» معمولاً همان شخصی است که بیشترین «سرمایهگذاری عاطفی» را روی او کردهایم. وقتی او هم ناامیدمان کند، منطقهای از مغز به نام «قشر سینگولیت قدامی» فعال میشود که با درد فیزیکی مشترک است. این پدیده «اثر خیانت دوگانه» نام دارد: هم پیوند میشکند، هم نقش «پایگاه امن» از بین میرود. جالب است که در لحظهی شکستن این پناه، سطح «اکسیتوسین» (هورمون اعتماد) تا ۴۸ ساعت افت شدید میکند. آیا تا به حال شده که بعد از این تجربه، توانایی اعتماد به خودتان را هم از دست بدهید؟
راهکار:
این حس رو میشه از زاویهای دیگه نگاه کرد: شاید آخرین پناه، دروغی بود که خودمون برای نیستیهای زندگیمون ساخته بودیم. آدمها بازتاب نیازهای ما هستند، نه جایگاه امن. رها کردن این توهم، اولین قدم برای ساختن پناهگاهی درون خودتونه.