تلخ‌ترین درد عشق یکطرفه و انتظار بی‌پاسخ:
پدیدهٔ «خطای ذهن‌خوانی» در روانشناسی توضیح می‌دهد چرا انتظارِ ناگفته این‌قدر سنگین می‌شود: ما حال درونی‌مان را برای خودمان شفاف می‌بینیم و ناخودآگاه فرض می‌کنیم طرف مقابل هم همان را می‌خواند؛ درحالی‌که مغز او به داده‌های بیرونی واکنش نشان می‌دهد، نه به فیلمِ درونی ما. انتظارِ بی‌اعلام، شبیه سیگنالی است که فرستنده‌اش مطمئن است آنتن‌ها آن را گرفته‌اند. آیا تا حالا انتظارتان را به زبان آورده‌اید؟
راهکار:
این متن را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: دردی که نوشته‌ای نه فقط از بی‌خبری طرف مقابل است، بلکه از معجزهٔ ذهن ماست که انتظار را به‌جای گفتن، به امیدِ فهمیده‌شدن نگه می‌دارد. اگر انتظار به یک جملهٔ روشن تبدیل شود، صبر از خرج‌کردنِ پنهان به انتخابی آگاهانه بدل می‌شود.