عشق یک طرفه: وقتی فداکاری بیفایده است:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی در عشق» میگن: مغز انسان وقتی احساسات قوی از طرف مقابل نمیگیره، برای حفظ خودش، فداکاری طرف مقابل رو بیاهمیت جلوه میده. یعنی حتی اگر بمیری، اون میبینه ولی پردازش نمیکنه. جالبه که این مکانیزم همان سیستمی هست که باعث میشه ما عاشقهایی که به ما اهمیت نمیدن رو بیشتر دنبال کنیم – یه نوع اعتیاد به نبود پاداش. سوال: آیا تا به حال برات پیش اومده که بعد از کلی تلاش، ناگهان بفهمی اصلاً نباید برای کسی که نمیبینه میمردی؟
راهکار:
این حس رو میشه از زاویهای دیگه دید: شاید طرف مقابل نه نمیفهمه، بلکه نمیخواد بفهمه. ارزش تو به میزان درک اونها نیست. شاید وقتشه عشقت رو برای کسی خرج کنی که چشمش به دیدن تو بازه، نه بسته.