تلاش یک طرفه در رابطه؛ وقتی فقط تو راهها را امتحان میکنی:
در اقتصاد رفتاری، پدیدهای به نام «هزینه غرقشده» باعث میشود فردِ بیشتر تلاشکننده، حتی وقتی رابطه یکطرفه است، به دلیل سرمایهگذاری عاطفی گذشته به تلاش ادامه دهد؛ طرف مقابل اما با «اصل حداقل تلاش» بیتفاوتتر میشود، چون ارزش درکشده با دسترسپذیری بالا کاهش مییابد. این یک پارادوکس تعقیبگریز است. اگر او واقعاً قدم بردارد، تصویر ذهنی تو از این رابطه تغییر نمیکند؟
راهکار:
این خواسته در واقع امتحانِ «تو» نیست؛ امتحانِ صبرِ خودِ توست. وقتی از طرف مقابل میخواهی قدمی بردارد، داری مرز بین خواستن و التماس را پیدا میکنی. گاهی کسی که راهها را امتحان نمیکند، پاسخش را با بیعملی میدهد، فقط تو هنوز آن را «نرسیدن» میبینی.