بعضیا باید بدونن دوستشون داری؛ بعضیا نباید! چرا؟:
در روانشناسی به این «تناقض دلبستگی» میگویند: سیستم پاداش مغز وقتی فعال میشود که پاداش نامطمئن باشد، نه قطعی. آزمایشهای «پاداش متغیر» نشان میدهد موشها و انسانها به محرکِ غیرقابلپیشبینی بیشتر وابسته میشوند؛ دقیقاً مثل قمار. پس آنکه «نمیداند» دوستش داری، معتادِ تردید میشود، نه عاشق. اما این فقط برای دلبستههای اجتنابی کار میکند؛ دلبستههای اضطرابی از ابهام میمیرند. سؤال این است: کدامشان را میخواهی نگه داری؟
راهکار:
این جمله را میشود با نظریه دلبستگی کامل کرد: دلبسته اضطرابی برای ماندن به امنیت و تأیید مدام نیاز دارد؛ دلبسته اجتنابی با نزدیکی زیاد پس میکشد و با فاصلهی محترمانه میماند. پس بهجای فرمول عمومی، سبک دلبستگیِ طرف مقابل معیار است.