چرا جذب کسی می‌شویم که شانسی با او نداریم؟:
این پدیده دقیقاً اصل کمیابی در اقتصاد رفتاری است: مغز انسان گزینه‌های دور از دسترس را ارزشمندتر پردازش می‌کند. در عصب‌شناسی، عدم قطعیت در عشق، ترشح دوپامین را در مرکز پاداش مغز افزایش می‌دهد؛ مثل دستگاه جکپات که هر بار تقریباً جواب نمی‌دهد اما مغز را شرطی می‌کند. به همین دلیل «شانس کم» خودش سوخت جذابیت است. آیا این جذابیت از خود فرد است یا از مدار پاداش مغز ما؟
راهکار:
این کشش لزوماً عشق نیست؛ تاریک‌ترین نسخه‌ی اصل کمیابی است. در روابط، «غیرقابل دسترس بودن» مثل بسته‌بندی محدود عمل می‌کند: هرچه احتمال دستیابی کمتر باشد، مغز ارزش بیشتری روی آن می‌گذارد. از این زاویه، تو نه عاشقِ خودِ او، بلکه عاشقِ مدار پاداشی هستی که با عدم قطعیت روشن می‌شود.