ترجیح دادن یک نفر به همه دنیا و فاجعهاش:
در روانشناسی شناختی به این وضعیت «خطای هزینه هدررفته» میگویند؛ مغز انسان وقتی برای یک رابطه هزینه عاطفی سنگینی پرداخت کرده، بهجای عقبنشینی، بیشتر به همان رابطه میچسبد تا هزینهها را توجیه کند. از طرفی پدیده «بیعدالتی عاطفی» نشان میدهد که آدمها معمولاً عشقِ زیادِ بدون خرج را بیارزشتر از عشقی میبینند که برایش تلاش کردهاند. نتیجهاش میشود همین فاجعهای که نوشتهای: تو تمام دنیا را کنار گذاشتی، او اما حتی سادهترین چیزها را کنار نگذاشت.
راهکار:
در روانشناسی به این حالت «سرمایهگذاری هیجانی نامتقارن» میگویند؛ وقتی تمام ظرفیت عاطفیات را به یک نفر اختصاص میدهی، مغزت برای حفظ تعادل، کوچکترین بیتوجهی او را بزرگنمایی میکند. شاید دردت از دست دادن او نیست، از دیدنِ نسخهای از خودت است که برایش زیادی کوچک شده بود.