عشق یکطرفه؛ از بودن تا نابودی:
در علوم اعصاب، درد عاطفی ناشی از طرد یا از دست رفتن عشق، همان نواحیای را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند؛ به همین دلیل «نابود شدن» فقط استعاره نیست. عشق رمانتیک مانند اعتیاد، مدار پاداش مغز را با دوپامین شارژ میکند و پس از فروپاشی، علائم ترک واقعی بروز میکند. آیا اگر عشق قرار است ماندگار باشد، چرا مغز آن را مثل یک زخم واقعی ثبت میکند؟
راهکار:
این تضاد را میتوان با عدسی نظریه دلبستگی بازخوانی کرد: در پیوندهای ناایمن، یکی «بودن» را تجربه میکند و دیگری «نابودی» را؛ شاید این متن نه شرح پایان عشق، بلکه لحظهی دیدن نابرابری رابطه است.