خیال کسی که به تو اهمیت نمی‌دهد:
آیا می‌دونستی مغز ما وقتی کسی رو دوست داره که بهش بی‌توجهی میکنه، دوپامین بیشتری ترشح میکنه؟ این پدیده «پاداش متناوب» نام داره: همون مکانیسمی که باعث اعتیاد به قمار میشه. ذهن تو به جای لذت از بودن، به لذتِ «شاید یه روزی» معتاد شده. این خیال، یه زندان شیمیاییه. چرا به جای ساختن یه آدم توی خیال، نشون نمی‌دی خودت واقعاً کی هستی؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویه‌ی روانشناسی «طرحواره‌ی رها شدگی» دید: ذهن ما گاهی به آدم‌هایی وابسته میشه که نشونه‌های طرد رو می‌دن، چون ناخودآگاه دنبال تکرار الگوی آشناست. شاید جالب باشه که در نظر بگیری چقدر از این خیال، تو رو از آدم‌هایی که واقعاً حاضرن دور میکنه.