دلشکستگی وقتی طرف مقابل برایت تلاش نمیکند:
در نظریه دلبستگی، آدمها اغلب نه عاشق خودِ دیگری، بلکه عاشق نوسانِ حضور و غیابش میشوند؛ سیستم پاداش مغز با «تقویت متناوب» فعالتر میماند تا با محبت ثابت. جالبتر اینکه غمِ بیاعتنایی را نه در قشر تفکر، بلکه در همان ناحیهای پردازش میکنیم که درد جسمی را حس میکند؛ پس «دلشکستگی» یک استعاره نیست. چرا آدمی که تلاش نمیکند، گاهی جذابتر میشود؟
راهکار:
این بیت در اصل منطق «کمیابی» را نشان میدهد: ما اغلب کسی را بیشتر میخواهیم که کمتر در دسترس است. بهجای نتیجهگیری درباره ارزش خود، میتوانی آن را مثل یک خطای شناختی ببینی؛ تلاش نکردنِ او اطلاعاتی درباره ظرفیت اوست، نه جذابیت تو.