باز هم همان حسِ آشنا؛ انگار وسطِ هوا، زمین از زیر پام کنده شد. تمامِ مسیر را با چشمهایِ بسته و با تمامِ توانِ بیدلیل، دویدم. فکر کردم این بار، آن پلهی ابری، واقعی است. اما فقط برخوردِ سردِ زمین با صورتِ من بود که بیدارم کرد...️
میگویی : دوستم نداری اما برایم گل های صورتی میخری ، با من که حرف میزنی صدایت را صاف میکنی ، شعر میخوانی و خیره میشوی ،باشد قبول جانِ دلم اصلا تا باشد از این دوست نداشتن ها.️