وقتی ستارهها را بشماری، عمق عشق را میفهمی:
ستارههای قابل مشاهده با چشم غیرمسلح حدود ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ در هر نیمکرهاند، اما کهکشان راه شیری ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره دارد. وعده «شمردن ستارهها» عملاً به بینهایت ریاضی گره میخورد؛ همانطور که عشق را با عدد نمیتوان سنجید. آیا عشق هم مثل جهان مرزی دارد؟
راهکار:
این جمله عشق را به یک شرط ناممکن گره میزند؛ اما شاید برعکسش هم درست باشد: عشق واقعی همان لحظهای است که بدون شمردن ستارهها، فقط بهخاطر بودنِ او آسمان برایت کافی میشود.