متن های متفرقه / جدیدترین متن متفرقه [مهر 1405]

شاید فکر کنی توی مسیر زندگیت تنها ترینی اما‌ من آخر تموم مسیرهایی که میری با چتر خیسم منتظرت ایستادم
آره قلبم(:️

هیچی بدتر از نادیده گرفته شدن توسط یه گربه نیست. مخصوصاً وقتی خیلی صداش کردی.😔💔️

تو خرج کردن مثل آقای خرچنگ باش😉💲️

اعتراض یعنی ریختن تو خیابون و عین آدم حرف زدن و شعار دادن
اغتشاش یعنی ریختن تو خیابون،آتیش زدن مغازه ها و مسجد ها و خونه ها و بازار و بیمارستان ها و...
حتی آتیش زدن انسان
یعنی بریدن سر پدر یه خانواده گذاشتن سرش رو کاپوت ماشین
یعنی آتیش زدن پرستار در حال خدمت تو بیمارستان
ینی آتیش زدن پلیس تو روز روشن

حالا این وسط خودتونم چند تا تلفات دادین
چیزعجیبی نیست️

اگه منو نمیخوای بهم بگو خودم میرم ولی بدون فراتر از از اعداد دوست داشتم دوست دارم و خواهم داشت...

(R) (H)️

یه مدته هر شب خواب میبینم چند نفر دارن کتکم میزنن،
امشب که با آجر خوابیدم میفهمن در افتادن با بختیاری جماعت حتی تو خواب اشتباه بزرگیه.😂😂️

تابستون داره مثل یه پیرمرد 55 ساله؛
که زنش مُرده و از زندگی سیره برام میگذره.️

تنها اکسی که خوشحالم بهش برگشتم اکسپلوره
شما برو اتنهای کوچه دست راست. 🙂🤙🏻️

‏تراپی فقط؛
صدای چرخ چمدون توی فرودگاه"️

اگه بعضی آقا پسرای خوشگل بهشون بر نمیخوره یه دو دقیقه هم ما ناز کنیم.️

میسوزونَم‌به‌یادِت‌نَخ‌به‌نَخ‌سیگاراموهَرشَب🚷️

دوری از آدما موجب افزایش طول عمر میشود✨🫱🏽‍🫲🏻️

روزی که من در این جهان نباشم؟نمیدانم؛فکر نمیکنم تغییر زیادی ایجاد شود؛اصلا آیا برای کسی مهم است؟البته که اهمیت نمیدهم چه کسی گریه خواهد کرد و چه کسی خوشحال خواهد شد؛اهمیت نمیدهم که برای کسی مهم نبوده ام؛اما؛نمیدانم شاید او فرق کند؛احتمال میدهم در نبود من در این دنیا هیچ چیز عوض نخواهد شد؛اما میخواهم بگویم؛زیبای من؛میدانم برایت اهمیتی ندارم؛اما اگر در نبود من در این دنیا اشک ریختی؛به یاد بیاور که من ارزش اشک هایت را ن️

اگر صدا بودی
«اگر صدایم بودی، دلم می‌خواست کجا پیدایت کنم؟»
«پشت یک در؟»
«نه.»
«میان جمعیت؟»
«نه.»
«پس کجا؟»
«جایی که وقتی همه‌چیز ساکت شد، هنوز بتوانی پیدایم کنی.»
و کم‌کم مشخص می‌شود که منظورش صدای یک آدمِ ازدست‌رفته است.
بعضی صداها بعد از خاموش شدن صاحبشان، مدت‌ها در آدم ادامه پیدا می‌کنند.️

اگر پنجره بودی
«اگر پنجره بودی، دوست داشتی کجا باز شوی؟»
«جایی که کسی دلش نخواهد پرده‌ها را بکشد.»
«اگر منظره‌ات زیبا نبود؟»
«مهم نیست. آدم همیشه برای منظره‌ی زیبا به پنجره نگاه نمی‌کند.»
«پس برای چه؟»
«گاهی فقط می‌خواهد مطمئن شود بیرون هنوز همان‌جاست.»
بعضی آدم‌ها خودشان «راه دیدن جهان» هستند، نه مقصد.️

باری دیگر در لابه لای کتاب‌هایم غرق شده‌ام کلمات می‌آیند و روح و ذهنم را با خود می‌برند.هوا تاریک است اما قلب من را روشن می‌کند آن جمله‌ای که می‌گوید:«زندگی اموال دیرینه‌ای را از تو خواهد گرفت اما هدیه می‌کندآنچه را که با خود به رویا برده‌ای.»سکوت همه جا را فرا گرفته است اما قلم من فقط نوشتن را می‌شناسداما امان از این ثانیه ها که زمزمه ای نو را در وجودم می نوازند و میگویند :« قلمِ دلِ من "سیمایِ او" را بازگو می کند.»️

امضا، کسی که هنوز به تو فکر می‌کند، یادت در ذهن من خواهد ماند، ...️

اگر تمام جهان برای یک لحظه به عقب برگردد، من دیگر نمی‌خواهم چیزی را ثابت کنم، نمی‌خواهم برنده‌ی هیچ بحثی باشم، نمی‌خواهم حتی حرف خودم را به کرسی بنشانم. فقط می‌خواهم آرام بنشینم و گوش بدهم. چون حالا فهمیده‌ام بعضی آدم‌ها را نمی‌شود با یک جمله نگه داشت؛ و بعضی جمله‌ها را نمی‌شود برای همیشه از ذهن پاک کرد.
من هنوز همان آدمی‌ام که دلش می‌خواست بمانی؛ فقط دیر فهمیدم بعضی خواستن‌ها، قدرت نگه داشتن آدم‌ها را ندارند.️

من می‌خواهم تو را همان‌طور به یاد بیاورم؛ نه فقط به عنوان کسی که دیگر نیست، بلکه به عنوان کسی که یک زمانی بود و بودنش، بخشی از زندگی من را روشن‌تر می‌کرد. فقط هنوز نمی‌دانم چطور خودم را ببخشم.
شاید روزی بفهمم که انسان‌ها همیشه نمی‌توانند نتیجه‌ی حرف‌هایشان را پیش‌بینی کنند. شاید روزی بفهمم یک مکالمه‌ی بد، تمام حقیقت یک رابطه نیست. شاید روزی بتوانم اسم تو را بدون اینکه قلبم زیر بار «اگر»ها سنگین شود، به زبان بیاورم.️

نمی‌خواهم تمام چیزی که از تو در ذهنم مانده، به آخرین حرف‌هایم محدود شود. تو فقط آن مکالمه‌ی آخر نبودی. تو تمام روزهایی بودی که کنارم می‌نشستی. تمام لحظه‌هایی که خندیدی. تمام نگرانی‌هایی که برایم داشتی. تمام وقت‌هایی که احساس کردم یک نفر واقعاً اهمیت می‌دهد.️

آدم چه موجود عجیبی‌ست؛ وقتی چیزی را دارد، خیال می‌کند همیشه خواهد داشتش،
و وقتی از دستش می‌دهد، حاضر است تمام دنیا را بدهد تا فقط یک لحظه‌ی معمولی دیگر به او برگردانده شود.
من بارها آن مکالمه را در ذهنم تکرار کرده‌ام. هر بار یک کلمه را عوض کرده‌ام. هر بار آرام‌تر جواب داده‌ام. هر بار گذاشته‌ام حرفت تمام شود. هر بار به جای «نه»، گفته‌ام «باشه، حرفت رو می‌شنوم.»
اما گذشته، حتی در خیال هم به آدم فرصت جبران نمی‌دهد.️

تو یکی از معدود آدم‌هایی بودی که فکر می‌کردم واقعاً برایت مهمم. و حالا نبودنت، تمام آن «فکر می‌کردم» ها را به خاطره تبدیل کرده است.
گاهی دلم برای خودت تنگ می‌شود. گاهی برای صدایت. گاهی حتی برای بحث‌های کوچکمان؛ برای همان دلخوری‌هایی که آن روزها فکر می‌کردم چقدر مهم‌اند و حالا آرزو می‌کنم می‌توانستم یکی‌شان را دوباره داشته باشم.️

آخرین گفت‌وگوی ما هیچ شباهتی به چیزی که باید آخرین باشد نداشت. نه خداحافظی باشکوهی داشت، نه حرفی که بشود قابش کرد و برای همیشه نگهش داشت. فقط چند جمله بود میان دو آدم که خیال می‌کردند هنوز فرداهای زیادی برایشان وجود دارد. و من بیشتر از هر چیزی، دلم برای همان فرداهایی تنگ شده که دیگر وجود ندارند.
تو برای من هیچ‌وقت یک آدم معمولی نبودی. نمی‌دانم باید چه اسمی روی چیزی که میان ما بود می‌گذاشتم.️

من میلرزم، آنقدر میلرزم که فرو بریزم. ولی اگر تو اینجا باشی...شاید کمی کمتر بلرزم. شاید قبرهای کمتری حفر کنم. پس خودت را در چشمم کم نکن؛ چون اگر تو هم نباشی، میترسم دیگر چیزی از این باغ برایم باقی نماند.️

من دارم میلرزم، سردم نیست. ولی اگر تو اینجا نباشی بیشتر میلرزم. آنقدر میلرزم که استخوان هایم ترک بردارند و خود نیز فرو بریزم.
روی قبر پروانه هایم گل نگذار، به جایش فقط حواست باشد تعداد قبرهارا بیشتر نکنی.️

شاید اشک نریزم. شاید سوگواری نکنم، ولی خود میدانم چه ساعت های درازی را وقف ضجه های خاموش کردم. چشمانم سرخ است، ولی اشکی نیست. داغ دیده ام، ولی سوگواری نمیکنم.
من همیشه همین بوده ام، هیچگاه نمیخواستم کسی بر سر مزار پروانه هایم گل بگذارد. ولی تو گذاشتی... هرچقدر هم که نمیخواستم، تو روی قبر بیشترشان گل گذاشتی.️

من خود میدانم که با منطقم احساس میکنم، میدانم که زبان آدم ها همیشه آزارم میداده. و تو هم میدانی که من هیچگاه زمان خاک کردن پروانه هایم اشک نمیریزم.
میدانی از روی مزارشان رد میشوم و هیچ نمیگویم. انگار که پروانه ها هیچوقت نمرده بودند. ولی زمانی که در آینه نگاه میکنم آنها را میبینم. قبرهایی که آنقدر زیادند که وارد ملک همسایه شده اند. قبرهایی طبقه طبقه پر از پروانه های آبی.️

من همیشه میدانستم چه میخواهم.
همیشه برای هرچه میخواستم تا آخرین نفس دویدم. برایم مهم نیست چندبار زمین میخورم، زانوهایم چقدر زخمی هستند. اگر چیزی را بخواهم به دستش می آوردم. خواستم بگویم تو هم از این قضیه مستثنا نیستی.️