قول عاشقانه: تا ابد در خواب، به شرط آمدنت:
در مرحلهٔ خواب REM، مغز حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد از شب را صرف شبیهسازی واقعیتی میکند که بدن در آن کاملاً فلج است. این یعنی «خواب ابدی» تنها یک زندگی در جهانی بیحرکت و ساختهٔ صرفاً از یادها و حسرتهاست. آیا عاشقان واقعاً تن به این حبس خودخواسته در آغوش خیالات میدهند؟
راهکار:
این جمله یک معاملهٔ ناب عاشقانه است: «تو بیا به خوابم، و من بیداری را برای همیشه ترک میگویم». اما نکتهٔ کلیدی اینجاست که رویاهای ما اغلب سرکشاند و کنترل آنها دست ما نیست. شاید همین ناامنی و بیاختیاریِ خواب است که پیشنهاد را پرشورتر میکند: قبول ریسکی ابدی برای لحظهای دیدار خیالی.