توهم خدایی: روانشناسی قضاوت کردن دیگران:
مغز انسان در شبکه حالت پیش‌فرض، بی‌وقفه دیگران را ارزیابی می‌کند، اما نکته اینجاست: ۸۰٪ قضاوت‌های ما اسیر «خطای بنیادین اسناد» است؛ رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت می‌دهیم، رفتار خودمان را به شرایط. توهم برتری اخلاقی تا جایی پیش می‌رود که حتی در پژوهش‌ها، محکومان خشن نیز خود را مهربان‌تر از میانگین جامعه دانسته‌اند. سقوط از این برج عاج، تنها با فروپاشی خودشیفتگی ممکن است یا راه دیگری هم هست؟
راهکار:
این جمله‌ی طنزآمیز، پرده از یک واقعیت روانشناختی برمی‌دارد: هر بار که قضاوت می‌کنی، از پنجره‌ای بسیار کوچک به جهان نگاه می‌کنی و خودت را در اتاقکی از پیش‌فرض‌هایت زندانی می‌کنی. دیگران آن‌گونه که هستند نیستند، بلکه آن‌گونه‌اند که تو از پشت میله‌های ذهنت می‌بینی.