زیارتت قبول: جمله شاخ و تیکه سنگین:
در روانشناسی اجتماعی، اظهار برتریِ نمایشی با «سوگیری خودافزایی» توضیح داده میشود: افراد جایگاه خود را بالاتر از میانگین تخمین میزنند. در اقتصاد توجه، این جمله با کمیابی مصنوعی کار میکند؛ حضور فرد به کالایی نایاب تبدیل میشود تا ارزش تعامل بالا برود. هربرت سایمون، اقتصاددان، توجه را کمیابترین منبع عصر دیجیتال میدانست. در ادبیات فارسی، «قدر زر زرگر شناسد» نسخه مودبانهتر همین منطق است.
راهکار:
اینجا «زیارت» از آیین به واحد پول توجه تبدیل شده است؛ دیده شدن تو امتیازی معنوی و کمیاب است. جمله در واقع حراج اعتبار است: قیمت ارتباط با تو را کمیابی تعیین میکند، نه صمیمیت.