غرق شدن در دریا و بازگشت جنازه‌ام:
در سال ۲۰۱۷، مطالعه‌ای روی بازماندگان غرق‌شدگی نشان داد که ۳۰٪ آنها «سندروم غرق خشک» را تجربه کردند: ریه‌ها آنقدر منقبض می‌شوند که آب وارد نمی‌شود، اما نفس قطع می‌شود. اینجا هم جنازه‌ای که بازگردانده می‌شود، استعاره‌ای از مرگی است که هرگز واقعاً اتفاق نیفتاده است. چه رابطه‌ای می‌شناسید که زنده‌تر از مردگی‌اش نباشد؟
راهکار:
این استعاره‌ی دریایی یادآور «نظریه دلبستگی ناایمن» است: برخی روابط مثل موج، ابتدا جذب می‌کنند و بعد پس می‌زنند. شاید موقعیت‌هایی که خودت را کاملاً واگذار کردی ولی بازگشتی جز شکست نداشتی، دقیقاً همان الگوی «جذب-دفع» روانشناختی را نشان می‌دهد. می‌توانی این حس را با یک داستان کوتاه یا نقاشی بازسازی کنی تا تخلیه‌ای هنری داشته باشی.