دوست داشتن مثل دریا

وقتی عشق مثل دریا تو را در خود غرق می‌کند:

احساس «غرق شدن» در عشق ریشه‌ای نوروبیولوژیک دارد: آمیگدال مغز، همان مرکز ترس، در برابر از دست رفتن مرزهای «خود» دقیقاً واکنش خفگی نشان می‌دهد. این همان وحشتی است که در اعماق دریای دلباختگی تجربه می‌شود. در اساطیر، دریا کهن‌الگوی مادر بزرگ است؛ هم می‌زایاند و هم می‌بلعد. آیا مرز میان فدا شدن و نابود شدن در عشق همیشه این‌قدر باریک است؟

راهکار:

این دریا تو را غرق نکرد؛ تو را به عمیق‌ترین لایه‌های وجودت فرو برد. حالا که از موج‌ها بیرون آمده‌ای، نقشه‌ای از آن اعماق ترسیم کن: چه بخشی از تو آن‌قدر بی‌مرز بود که اجازه دادی بلعیده شوی؟ کاوش در این «غرق‌شدگی» می‌تواند مرزهای خودت را از نو تعریف کند، نه از سر زخم، که از سر خودشناسی.