غیر از طناباش، هیچکس آر دلَم نیست:
در روانشناسی، این حس که «هیچکس آرزوی دل مرا ندارد» میتواند نشانهای از «تنهایی اگزیستانسیل» باشد؛ احساسی عمیق و جهانی از جدایی که حتی در جمع هم حضور دارد. فیلسوفانی مانند کییرکگور معتقدند این آگاهی از تنهایی، نقطه آغاز سفر به سمت خودآگاهی اصیل است. آیا این درد، دری به سمت درک عمیقتری از خودتان باز کرده است؟
راهکار:
این حس عمیق تنهایی و بیکسی را میتوان به یک اثر هنری تبدیل کرد. یک نقاشی انتزاعی بکشید یا چند خط موسیقی بنوازید که دقیقاً این حس را منتقل میکند. گاهی بیرون ریختن احساس در قالبی دیگر، سنگینی آن را کم میکند.