عشق بیسرانجام؛ چرا باید از نفوذ به جان فرار کرد؟:
در روانشناسی، پاداش متناوب قویترین عامل ماندگاری در روابط بیسرانجام است؛ مغز در انتظارِ «رسیدن» دوپامین ترشح میکند، نه در خود وصال. عشقِ بینقطهی پایان، عملاً یک قفس اسکینری ذهنی است. نظام دوپامینی با نوسان امید و ناامیدی معتاد میشود و منطق را خاموش میکند. آیا درد این عشق واقعاً عشق است یا کیمیاگریِ مدار پاداش مغز؟
راهکار:
این متن را میتوان جور دیگری دید: آنچه «نفوذ به جان» مینامیم، اغلب فعالشدن زخمهای دلبستگی است، نه خود عشق. عشق بیپایان نه بهخاطر نبودِ مقصد، بلکه بهخاطر نبودِ امنیت دردناک میشود. پس شورِ واقعی را از بیقراریِ اضطرابی جدا کنیم.