تصمیم برای ندیدن: قدرت ذهن یا ضعف دل؟:
در روانشناسی به این پدیده «کوری ادراکی انتخابی» میگویند: مغز شما میتواند به معنای واقعی کلمه حضور فیزیکی چیزی را که تصمیم به نادیده گرفتنش گرفتهاید، فیلتر کند. مطالعات نشان میدهند وقتی به فردی بگویند محرکی خاص را نبیند، قشر بینایی فعالیت کمتری دارد؛ یعنی چشم میبیند ولی مغز پردازش نمیکند. جالبتر اینکه این مکانیسم دفاعی همان بخشی از مغز را روشن میکند که موقع سرکوب خاطرات دردناک فعال میشود. آیا این قدرت ذهن است یا عمق زخم؟
راهکار:
این جمله را میتوان از دریچه «توهم کنترل» هم دید: گاهی آنقدر از آسیب دیدن میترسیم که خود را متقاعد میکنیم میتوانیم حضور کسی را نادیده بگیریم، اما این بیشتر سپری است در برابر ناتوانی ما در بیتفاوت بودن واقعی. آدمها درست مثل خورشید پشت ابر میمانند: شاید نبینیشان، ولی نورشان هنوز هست.