دردی که فکر میکردی درمان است:
آیا میدانستی مغز ما در روابط عاطفی سمی، مکانیزمی به نام «پیوند تروما» فعال میکند؟ یعنی دقیقاً همان جایی که درد و التیام را اشتباه میگیریم. نوروپلاستیسیته باعث میشود مدارهای عصبی برای «نجات دادن» کسی که به ما آسیب میزند تقویت شوند. این خطا یک توهم تکاملی است: اجداد ما برای بقا نیاز به توجیه خطر داشتند. حالا، آیا تا به حال برایت پیش آمده که بعد از ترک آن رابطه، تازه بفهمی چقدر خودت را فریب میدادی؟
راهکار:
این بیت به زیبایی «سوگیری شناختی» رو نشون میده: وقتی آدم به کسی وابسته میشه، حتی دردش رو هم به حساب عشق میذاره. شاید یه قدم بعدی این باشه که بپرسی: آیا واقعاً درمان تو بود یا فقط به خاطر ترک تنهایی بهش چسبیده بودی؟