زنده شدن زخم کهنه

زخم‌های عمیق روحی که هرگز خوب نمی‌شوند:

مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد که خاطرات تروماتیک در آمیگدال و هیپوکامپ به صورت متفاوتی ذخیره می‌شوند و با محرک‌های حسی دوباره فعال می‌شوند. این فرایند 'بازپخش عصبی' باعث می‌شود زخم‌ها حتی پس از سال‌ها تازه به نظر برسند. آیا راهی برای تغییر رمزگذاری این خاطرات وجود دارد؟

راهکار:

این زخم‌ها یادآور این هستند که هر تپش قلب، فرصتی برای زندگی با آگاهی از گذشته است؛ نه نابودی. شاید بتوان آن‌ها را به مثابه نقش‌هایی بر تنه درخت دید که ما را منحصربه‌فرد می‌کنند.