زندگی بدون افسوس

زندگی بدون ای کاش؛ رهایی از حسرت و پشیمانی:

مغز ما به طور خودکار در شبکه حالت پیشفرض (Default Mode Network) سناریوهای جایگزین میسازد. ای کاش های رو به بالا (آنچه بهتر میبود) منبع اصلی حسرتاند اما در عین حال موتور یادگیری و برنامهریزی آینده. جالب است که ما تنها گونهای هستیم که چنین شبیهسازیهای پیچیده ذهنی انجام میدهیم. این توانایی اگر رنج میآفریند، همان سوخت پیشرفت ماست.

راهکار:

ای کاش ها درواقع قطبنمای ارزشهای ما هستند؛ هر بار که میگوییم ای کاش، در حال کشف آنچه واقعاً برایمان مهم است هستیم. به جای آرزوی حذفشان، آنها را راهنمایی برای اولویتهای آینده ببینیم.