خنده مصنوعی در میان دردهای واقعی:
جالب است بدانید که نوروساینس ثابت کرده مغز هنگام خنده مصنوعی (لبخند غیردوشن) همان نواحی مرتبط با درد اجتماعی را فعال میکند. یعنی با هر خندهی تصنعی، ضربهای دوباره به زخم میزنیم. پرسش اینجاست: آیا میتوان «لبخند دوشن» – لبخندی از ته دل – را با وجود دردهای واقعی بازآفرینی کرد؟
راهکار:
این تضاد بین خندههای ساختگی و دردهای واقعی، یادآور «نظریه ناهماهنگی شناختی» لئون فستینگر است: انسان برای کاهش تنش بین دو ناهمخوان (احساس درون و برون)، یا خنده را واقعی میپندارد یا درد را انکار میکند. شاید قدم بعدی، پذیرش هر دو بدون قضاوت باشد.