ما بد نبودیم، فقط دنیا گاهی آدمخوار است:
در روانشناسی اجتماعی، «نظریه اسناد» میگوید ما شکستهای جمعی را به عوامل بیرونی (دنیای بیرحم) نسبت میدهیم، اما شکستهای فردی را به خود (بد بودن). این متن، اسناد بیرونیِ یک درد جمعی است. آیا این یک مکانیسم دفاعی هوشمندانه است یا پذیرش یک واقعیت تلخ؟
راهکار:
این حس که دنیا آدم را میخورد، در روانشناسی «پیشبینی درماندگی آموختهشده» نام دارد؛ یعنی باور به اینکه تلاشهایت بیفایده است. شاید مفید باشد که این حس را نه به عنوان یک واقعیت مطلق، بلکه به عنوان یک علامت خستگی ذهنی از یک دوره سخت ببینی.