روضه مادر

شعر روضه پاره تن برای آمرزش روح آقای رجب زاده:

در علوم اعصاب، سوگواریِ جمعی همان «همنوایی ریتمیک» است؛ وقتی جمعی با یک وزن واحد می‌گریند، مغز آندورفین و اکسیتوسین آزاد می‌کند و درد فردی تبدیل به پیوند گروهی می‌شود. در واقع نوحه، داروی ضددرد اجتماعی است، نه فقط شعر. آیا می‌شود گریستن گروهی را یک مسکن تکاملی دید؟

راهکار:

این شعر را می‌توان بازتعریف کرد: «پاره‌ی تن» فقط یک تعبیر عاطفی نیست؛ در روانشناسی سوگ، مادرِ داغدار فرزند را عضوی از خودش تجربه می‌کند و فقدان او مثل قطع عضو است. برای روضه‌ی بعدی، می‌شود از همین تصویر برای نزدیک کردن مفهوم سوگ به مخاطب استفاده کرد.